शोध

तू माझ्यात शोधलेस आकाश ,चंद्र ,सूर्य ,तारे.
पर्वत ,नद्या, समुद्र, वादळे.
शोधलेस अश्रुंनी ओसंडुन वाहणारे भयाण प्रपात ,
वेदनांचे निबिड अरण्य,
आणि अंतर्बाह्य धगीने पोळलेले दिशाहीन वाळवंट...
तू शोधलास स्वप्नांनी लखलखता मय़ुरपंखी अंधार,
फुलांच्या पापणीत लपलेला वसंत ,
उजाड ओसाड क़ाटेऱी ग्रीष्म !
नंतर तू शोधलास देव, दगड, आणि दानव !
तू शोधत राहिलीस तुझ्या शोधाचे न संपणारे क्षितिज ;
तू मला शोधलेच नाही... !

मेंदू

विचार असे ...मग़ तसे आणि कसेही..
इथे -तिथे ,घऱात , रस्त्यात , ऑफिसात भुणभूण  ;
मेंदू नुसता ठसठसतो !
कायच्या काय अंतर्बाह्य घुसळण.
प्रवास कुठुन कुठे .. कुठेच्या कुठे.
कसलेकसले मेंदूइतके क्लिष्ट संदर्भ:
धुसर, गडद ,काळे, निळे ,हिऱवे ,भगवे;
धावून येतात अंगावर !
दीर्घ युद्धातली वाताहत झाल्यावर अखेर तू भेटतेस :
विचार तिथेच अडतात, गुंततात ,
विसाव्याला थांबतात ...!
मी शिणलेला मेंदु टेबलावऱ काढुन ठेवतो !
- डॉ. सुनील अहिरराव

श्राद्ध

...आता एक घाव दोन तुकडे केल्यावर,
आपापल्या वाट्याचा रक्तबंबाळ तुकडा
जगापासुन लपवणे आलेच !
सोबत ठिबकणाऱ्या आठवांचा ओला हुंदका
आतल्याआत पोसणे आलेच..
य़ापेक्षा
जपली असतीस नात्याची अडखळती धडधड,
दिले असतेस थोडे श्वास ,
फुंकला असतास थोडा प्राण !
अगदिच वटवृक्ष झाला नसता,
खुरटेच ऱाहिले असते झाड ...तरिही ,ते फक्त तुझे नि माझे !
... आता
य़ा कलेवऱाचे दरक्षणी श्राद्ध करणे आलेच...!

- डॉ. सुनील अहिरऱाव

युग

मी हे लिहून काढतो
मग ते लिहितो ,मग आणखीन ते ..
त्या त्या क्षणाचे , वर्षांचे ,जन्मान्मांचे संदर्भ !
कधी कधी शब्द फारच पोचट वाटू लागतात ,
मग मी कागद चुरगाळून फेकून देतो

असेलही कदाचित त्या चुरगाळून गेलेल्या ओळींत
एखादा निखाऱ्यासारखा जळजळीत शब्द,
मनाचा एखादा कापून काढलेला तुकडा
एखादा वाळवंटासारखा तप्त अश्रू
आणि तुझ्या आठवणीत वाहून गेलेले कदाचित आख्ये एखादे युग .. !

जीव

 जीव दुखतो.. जीव खुपतो
जीव अनावर हुंद्क्यासारखा ओंजळीत लपतो
जीव जीवाला छळतो , माशासारखा तडफडतो
जीव कसायाने नुकत्याच कापलेल्या
ताज्या मांसाच्या तुकड्यासारखा तडतड उडतो !

जीव तुटतो, जीव स्वतःच्याच जीवावर उठतो
जीव धुमसत्या आठवणींनी उरातल्या उरात उभा आडवा फुटतो
जीव अर्ध्यात खुडतो, जीव खोल डोहात बुडतो
जीव आपल्याच  बेवारस कलेवरावर धुवांधार रडतो
जीव इथेतिथे सांडतो, जीव जीवाशीच भांडतो
जीव स्वतःच्याच विखुरलेल्या तुकड्यांना पुनःपुन: खांडतो !

जीव सुटतो , जीव स्वत:लाच विटतो :
जीव शिशिरामधल्या एकाकी झाडासारखा वठतो !
जीव आटतो, जीव फाटतो
जीव जीर्णशीर्ण धाग्यांसारखा तटातट तुटतो
जीव भरून येतो, जीव हरून जातो
जीव कुणालातरी जीव लावण्याच्या नादात एकाकी मरून जातो
जीव वेडा होतो , थोडा थोडा होतो..
जीव तुझ्या जन्मभराच्या प्रतीक्षेसाठी डोळ्यात गोळा होतो..

- डॉ. सुनील अहिरराव

स्वप्न

कुठून कसे, खोलवर दाटून येतात आवेग !
गात्रांतून उसळणाऱ्या बेभान लाटांवर स्वार वादळाचे अश्व उधळतात,
कणाकणात सप्तरंगी नक्षीचे भरते;
आभासांच्या मोहक्षणाचे वर्तुळ !

आकाशवेधी आदिम,
गुढरम्य दिशांच्या सावलीत फुललेली आकाशगंगा !
मस्तकात स्पंदणारा रक्तिम विजेचा लोळ !
इथेही तिथेही - अनंताच्या सिमारेषांवर
संधीप्रकाशस्थ अलवार स्वप्न !

-डॉ. सुनील अहिरराव

रक्तरेषा

वेळीअवेळी
आकाश नुसतेच दाटून येते
एकदाचे हमसून बरसत नाही.
लेखणी कुंद कुंद :
नुसतीच ठिबकते ; झरत नाही.
रक्तरेषा :
उभ्या, आडव्या, तिरप्या
भावनेच्या भरातले अर्धेमुर्धे वार
कागदाच्या काळजात धारदार ..
असे स्वतःचेच कैक खून वेळीअवेळी...!

 डॉ. सुनील अहिरराव